چیزی شبیه خواب

      اینجا،

          کنار درد...

           انگار

    از پس زیستن برنمی آیم.

  غروب 

   در ساعت صبح و عصر

     دم به دمانِ بعد از تنهایی.  

رنگ آلود دلخوشیهای توخالی

غبارآلود اعتمادهای پوشالی

تاریک روزنیست.

  در دور های دور/

            بالای بالاها/

  آنجاکه ماه چارده  

     پیوسته می رقصد.   

امید و دلهره/

و فرسنگها خط موازیست،

که ما را به هم رسیدن نشاید،

چه/

شاید که ما را رسیدن نباید.

                   ای از هزار باده،قدیمی تر.

         تا تو مداوایم کنی،

من دوباره و هرباره درد می کنم.

      و خلاصه ات می کنم/

                در آنچه هرگز نیافته ام.