چیزی شبیه خواب

            زنبیلی از دندانهایمان

                   برای خدا

                      به ارمغان فرستادند.

             "صدا با سکوت آشتی..."نخواهد کرد.

رویاهایم را می ربایی

ومن سینه هایت را فریاد می کنم.

تو را دیگر فرصتی نیست

خدایان زمینیم.                                                                                    

 پشت پلکهایت می رقصم

            که خیسم از خجالت چشمهایت.                      

 از آخر آغاز میکنم

آنجا که تویی و دیگر هیچ. 

           و بر چاردیوار سیاه کعبه بیاویزیم.

       دستهایم تکیه دارد

  که اینگونه از چنگال خاک در امانی

                          "ای خدای آسمانها".

      تقدیم دوستان

             بدرود و صد درود.